Er blijkt nog veel belangstelling te bestaan voor de periode waarin de hoboïst Haakon Stotijn in het Concertgebouworkest speelde. Met weemoed wordt teruggedacht aan de magistrale klank van het orkest onder Eduard van Beinum met de onmiskenbare zilveren glans van de hobo-toon van Haakon Stotijn, die met zijn solo’s het publiek tot tranen toe roerde.

De intensiteit van zijn interpretatie en resonerende toon bereikte ook in het zachtste pianissimo de achterste rijen van de zaal. Met zijn frasering legde hij de diepste kern van de muziek bloot. De invloed van zijn manier van spelen is tot de dag van vandaag merkbaar bij de houtblazers in het Concertgebouworkest.

Toch is het typische geluid van de Stotijn-hoboschool uit bijna alle orkesten in Nederland verdwenen en klinken de meeste orkesten hetzelfde. Door middel van deze site proberen we de muzikale nalatenschap en het aandeel van Haakon Stotijn en zijn vader Jaap Stotijn in de muziekgeschiedenis toegankelijk te maken en levend te houden.

Juni 1956: tournee Wenen-Milaan Juni 1956: tournee Wenen-Milaan

1960 1960